[ZDJĘCIA] XXIII pawłowickie dyktando im. Heleny Brzozowskiej za nami

Górskie wojaże Żakliny

Znużona życiem w miejskim chaosie Żaklina handryczyła się ze sobą, czy wyruszyć o świcie na wymarzoną wędrówkę w Tatry. Była to żwawa i hoża dziewczyna, która dobrze znała nieprzewidywalne tatrzańskie warunki. Dodatkowo nie bez powodu żwawo harowała z hantlami kilka razy w tygodniu. Ostatecznie postanowiła przejść najtrudniejszy i najniebezpieczniejszy szlak - Orlą Perć.

Trasa ta, prowadząca granią przez wiele przełęczy i przysiółków, była wyzwaniem dla wędrowca, ale obfitowała w widoki pięknych żlebów i turni. Wierzchołki przeplatane chmurami na horyzoncie tworzyły w okamgnieniu surrealistyczne obrazy, a modrzewie i kosodrzewiny mieniły się wielobarwnymi refleksami. Gdzieniegdzie słychać było przenikliwe odgłosy sójki.

Chociaż przewyższenia były potężne i wyczerpujące, na żwirze pojawiła się gołoledź, a halny ni stąd, ni zowąd nasilał podmuchy, Żaklina nie ustawała w swojej wędrówce.

Gdy dotarła na najwyższy ze szczytów, Kozi Wierch, zrozumiała, jak ponadczasowy jest archetyp homo viator. Wiedziała, że podróż, jednocześnie fizyczna i duchowa, pomaga odnaleźć w życiu sens. Mimo zmęczenia czuła euforię - jakby każdy oddech oczyszczał ją z miejskiego zgiełku, a każde tchnienie wiatru przynosiło katharsis.